Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Η συνέντευξη του οπερατέρ Γιώργου Αρβανίτη στο DownTown που κυκλοφορεί!

Στο DownTown αυτής της εβδομάδας, που βρίσκεται ήδη στα περίπτερα, μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει ο διεθνής Έλληνας διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Αρβανίτης. Τον είχα συναντήσει τον περασμένο Οκτώβριο στο διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Κύπρου, στη Λεμεσό, όπου προέδρευε της κριτικής επιτροπής. Όπως ήταν αναμενόμενο, όλα τα γνωστά και μη εξαιρετέα gossip sites το μόνο που βρήκαν προς αναπαραγωγή ήταν η κόντρα του Αρβανίτη με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και όχι οι άκρως ενδιαφέρουσες ιστορίες του από τη θητεία του στη Φίνος Φιλμ και από τη συνεργασία του με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Λες και δεν τους μάθαμε τόσα χρόνια πια...Τέλος πάντων, ολόκληρη η συνέντευξη με τον Αρβανίτη - το director's cut, που λένε - θα δημοσιευθεί την ερχόμενη εβδομάδα σ' αυτό το blog.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Αύριο Σάββατο στις 01.30 τα ξημερώματα το ντοκιμαντέρ της Πάολας Ρεβενιώτη στον ΑΝΤ1

Εκτιμώ πολύ τη δουλειά της Πάολας Ρεβενιώτη στο χώρο του ντοκιμαντέρ. Κι όχι μόνο απ' την άποψη των προθέσεων της, τον ακτιβισμό δηλαδή και όλο αυτό το - ούτως ή άλλως - γοητευτικό πακέτο, αλλά και απ' αυτήν του κατασκευαστικού μέρους των ταινιών της. Η Πάολα δε θεωρεί τον εαυτό της μέλος κανενός κινηματογραφικού σωματείου, ούτε ποτέ διεκδίκησε χρήματα από την ''πίτα'' του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Κι όχι μόνο σήμερα που η ''πίτα'' κόβεται και μοιράζεται με το σταγονόμετρο, αλλά και από πιο παλιά, που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει υποβάλλει σεναριακό σχεδίασμα μαζί με προηγούμενες δουλειές της. Η Πάολα ως αυθεντική καλλιτέχνις αναζητά τα θέματα της με γνώμονα την ανθρωπιά ή, σωστότερα, την αγάπη της για κάθε άνθρωπο που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας αυτής. Οι πρόσφυγες, οι ομόφυλοί της, οι τρανς, όπως και η ίδια η πόλη που ζει και κινείται, την έχουν απασχολήσει φιλοσοφικά, ιδεολογικά και καλλιτεχνικά. Συχνά, με μιαν αξιολάτρευτη αφέλεια που τη διέπει, δημοσιοποιεί στο facebook τις σκέψεις της. Φόρα - παρτίδα όλα, χωρίς δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης εκ μέρους όλων όσοι την παρακολουθούμε. Αναζητά τα θέματα της ακομπλεξάριστα σαν ένα μικρό παιδί που χαίρεται με την ανακάλυψη του κόσμου, δίχως να φοβάται ή δίχως να της περνά απ' το μυαλό ότι κάποιος ''επαγγελματίας'' ντοκιμαντερίστας θα της ''κλέψει'' το project. Μεταξύ μας, ποιος ''επαγγελματίας'' ντοκιμαντερίστας θα άφηνε τη ζεστασιά του για να τραβηχτεί μέχρι τη Μυτιλήνη και να μπει στο νερό μέχρι τη μέση του περιμένοντας να κινηματογραφήσει βάρκες με ανθρώπους που έρχονται από ποιος ξέρει πού...
Η ίδια μού'χει πει ''Μόνοι μας τα κάνουμε όλα'', εννοώντας τους δυο - τρεις, ικανότατους απ' αυτά που έχω δει μέχρι τώρα, συνεργάτες της. Το είπε σε μένα και την κατάλαβα απολύτως, που δε μπορώ να κάνω βήμα ή να τραβήξω πλάνο αν δεν έχω μαζί μου το πλήρες crew των δικών μου ντοκιμαντέρ! Κι αν όλοι περιμένουμε στη σειρά για το πότε θα πουληθεί κάνα ντοκιμαντέρ μας στην TV, μπας και πάρουμε λεφτά για να πληρωθούν εκ των υστέρων μερικοί άνθρωποι, εκείνη μόνη της, ολομόναχη, έξω από παρέες και κυκλώματα, δίχως επιχορηγήσεις και δημόσιες σχέσεις, κατάφερε το φαινομενικά ακατόρθωτο: Να αγκαλιάσει τη δουλειά της το VICE και να βρει δημόσιο βήμα μέσα από το πλέον δημοφιλές τηλεοπτικό κανάλι, τον ΑΝΤ1. Η νίκη αυτή - διότι περί νίκης πρόκειται - της ανήκει εξ ολοκλήρου και πρέπει να την εμψυχώνει για μία εξίσου ανοδική πορεία και συνέχεια. Μαζί της, δικαιώνεται και ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, οι τρανς άνθρωποι, που το σύστημα θέλει συνήθως είτε στο πεζοδρόμιο, είτε στο περιθώριο. Για πρώτη φορά, λοιπόν, αύριο βράδυ στον ΑΝΤ1, Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2017, στις 01.30 τη νύχτα, οι Έλληνες θα δουν την ιστορία ενός αξιαγάπητου τρανς ανθρώπου σε ένα νησί του βόρειου Αιγαίου με ξεναγό και οδηγό μιαν άλλη εμβηματική τρανς, την Πάολα Ρεβενιώτη! Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα πολλά για το εν λόγω σημαντικό ντοκιμαντέρ, που η Πάολα είχε την καλωσύνη να μου στείλει προ μηνών για να το δω και να της πω τη γνώμη μου. Προτιμώ όμως να σας παροτρύνω για ένα μικρό ξενύχτι αύριο βράδυ στον ΑΝΤ1! Δείτε το ντοκιμαντέρ της Πάολας. Αξίζει!

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Η Εθνική Ελλάδος των τραγουδιστών στη δισκοπαρουσίαση των Θάνου Μικρούτσικου - Λίνας Νικολακοπούλου - Μαριάννας Πολυχρονίδη

Με τη Χαρούλα Αλεξίου/ φώτο: Αφροδίτη Μάνου
Ήταν μια ατμοσφαιρική βραδιά η χθεσινή στο καφέ Rock'n'Roll στο Κολωνάκι, κατά την παρουσίαση του καινούργιου δίσκου του Θάνου Μικρούτσικου με ερμηνεύτρια την ηθοποιό και τραγουδίστρια Μαριάννα Πολυχρονίδη. Καταρχάς παρευρέθηκε κυριολεκτικά η Εθνική Ελλάδος των τραγουδιστών (Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μανώλης Μητσιάς, Αφροδίτη Μάνου, Γιάννης Κότσιρας, Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης, Απόστολος Ρίζος, Ρίτα Αντωνοπούλου, Μίλτος Πασχαλίδης), όσοι δηλαδή έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Μικρούτσικο, και αφετέρου θα χαρακτήριζα ιδιαίτερα σημαντική την παρουσία, καθώς φυσικά και τη συμμετοχή στο δίσκο, της στιχουργού Λίνας Νικολακοπούλου.
Ο λόγος στον εορτάζοντα Θάνο Μικρούτσικο. Στη γωνία αριστερά διακρίνεται το ζεύγος Βαρουφάκη
Ο Θάνος Μικρούτσικος που πρώτος πήρε το λόγο σε μια γιορτή, άψογα διοργανωμένη, όπου κυριάρχησαν το αλκοόλ και το κινέζικο γεύμα, αναφέρθηκε εκτενώς στη νεοσύστατη εταιρεία Spider Music με παραγωγό τον Ηλία Μπενέτο: Μάθαμε έτσι ότι πλέον εντάσσεται επισήμως ο ίδιος στο δυναμικό της εταιρείας και ότι η διευθύντρια της εταιρείας, η οποία επίσης μίλησε για λίγο στο κοινό, επιτελεί ένα κάπως κοινωνικό έργο, δεδομένης της δισκογραφικής και ευρύτερης οικονομικής - πολιτιστικής κρίσης. Προσωπικά θα ήθελα να μάθω κι άλλα πράγματα, τα οποία βέβαια δεν ήταν δυνατό να συζητηθούν στη συγκεκριμένη βραδιά. Ποιοί βρίσκονται, ας πούμε, πίσω απ'τη Spider Music; Είναι ελληνική ανεξάρτητη εταιρεία; Ποιος χρηματοδοτεί τις παραγωγές; Οι καλλιτέχνες ή η εταιρεία; Κι ακόμη, είναι μια νέα εταιρεία που ήρθε για να μείνει ή θα βγάλει μερικούς δίσκους ''μεγάλων'' ονομάτων και μετά είτε θα κλείσει, είτε θα συγχωνευθεί με κάποια άλλη; Εύχομαι φυσικά να ήρθε για να μείνει η Spider Music και να λειτουργήσει όπως πρέπει να λειτουργεί η κάθε εταιρεία, με λεφτά δηλαδή από πίσω για κάθε νέα παραγωγή και με κατάλληλα πρόσωπα, σαν τον έμπειρο Μπενέτο. Θα δούμε, εδώ θά'μαστε και εδώ θά'ναι, μια και ''Η ομίχλη των καιρών'' του Μικρούτσικου είναι το πρώτο ηχηρό δισκογραφικό προϊόν της.
Η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου ομιλεί στο κοινό της βραδιάς
Το λόγο εν συνεχεία πήρε η Λίνα Νικολακοπούλου. Προηγουμένως ο Μικρούτσικος, θέλοντας να αναφερθεί δηκτικά στην απουσία της από τη δισκογραφία, σχολίασε ότι ''την τελευταία δεκαετία η Λίνα παρουσίαζε βιβλία'', για να εισπράξει την απάντηση της στιχουργού από το κάθισμα της, ''Ε, τι να κάνω;''...Στη δική της σύντομη ομιλία, λοιπόν, η Νικολακοπούλου θυμήθηκε τις μέρες που έγραψαν τραγούδια με τον Μικρούτσικο για την τελευταία ταινία της Φρίντας Λιάπα (ένα κομμάτι παρουσιάζεται στον τωρινό δίσκο για πρώτη φορά) και ευχαρίστησε τον συνθέτη για την πρόταση της επανασύνδεσής τους με αφορμή τα τραγούδια για μια νέα φωνή. Υπήρχε μια μελαγχολία στο λόγο και στην παρουσία της Νικολακοπούλου που αδυνατώ να μεταφέρω ακριβώς τούτη τη στιγμή. Μακάρι να κάνουμε μία μεγάλη συνέντευξη για τη LIFO, όπως μου υποσχέθηκε η Λίνα, όπου εκεί σίγουρα θα έχουμε πολλά - πολλά πράγματα να πούμε δημοσίως.
Ένα φιλί στην Αλεξίου από τον Μικρούτσικο/ φώτο: Αντώνης Μποσκοΐτης
''Είσαι ευχαριστημένος;'' ρώτησα σε κάποια φάση τον Θάνο, ''είναι μια πολύ όμορφη γιορτή''. Και μου απάντησε: ''Η Μαριάννα τα κανόνισε όλα! Εγώ της είπα να κάναμε κάτι μικρό σε ένα θεατράκι με μια πορτοκαλάδα και αυτή γύρισε και μού'πε: Όχι, είναι η γιορτή σου και θα το γιορτάσουμε δεόντως''! Έτσι, δεν είναι τυχαίο που η ατμόσφαιρα της εκδήλωσης είχε κάτι σπάνιο, πρωτόγνωρο σχεδόν για σημερινή δισκοπαρουσίαση. Απόδειξη είναι ίσως κι αυτό το γλυκό φιλί του συνθέτη στη Χαρούλα Αλεξίου για μια συνεργασία που μετράει πολλά χρόνια και πολλά μεγάλα τραγούδια.
Ο Γιώργος Νταλάρας συνομιλεί με την Αφροδίτη Μάνου υπό το βλέμμα του Γιάννη Κότσιρα/ φώτο: Αντώνης Μποσκοΐτης
Θάνος Μικρούτσικος - Λίνα Νικολακοπούλου - Μαριάννα Πολυχρονίδη/ φώτο από το internet
Εκείνη που θα πρέπει να νιώθει ιδιαίτερα ευτυχής είναι η Μαριάννα Πολυχρονίδη, η τραγουδίστρια του δίσκου. Για τη Μαριάννα μού είχαν μιλήσει εδώ και πολλά χρόνια ο Νίκος Κούνδουρος και ο Λουδοβίκος των Ανωγείων που είχαν συνεργαστεί μαζί της στο θέατρο και τη δισκογραφία αντιστοίχως. Για την ακρίβεια, τη Μαριάννα την ξέρω από το 2001 που είχε παραστεί στην πρώτη, την ''κλειστή'', για φίλους, προβολή του ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη στα κινηματογραφικά εργαστήρια ''Σκλαβής'' στα Εξάρχεια. Μ' αυτό το δίσκο εν έτει 2017 και μ' αυτή τη συνεργασία της με έναν κορυφαίο Έλληνα συνθέτη, η Μαριάννα αφήνει το δικό της χνάρι στο νεοελληνικό πολιτισμό. Διόλου τυχαίο που χθες βρέθηκαν κοντά της ο δάσκαλος της, Σταμάτης Φασουλής, όπως και ο συνάδελφος της, Σταύρος Ζαλμάς. Κι εκείνη, σεμνή και ''αθόρυβη'', καθόταν πίσω και παρακολουθούσε τον Μικρούτσικο και τη Νικολακοπούλου να μιλούν για την περίπτωση της με τα καλύτερα λόγια. Της εύχομαι καλή συνέχεια στο χώρο του τραγουδιού και θα επανέλθω αμέσως μετά την ακρόαση της ''Ομίχλης των καιρών''.
Και μια χαρούμενη φώτο με τη Χαρούλα Αλεξίου, όπως μας ''τράβηξε'' χθες βράδυ η Αφροδίτη Μάνου

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Η Ιόνιος Σχολή επιβραβεύει τους Άριστους προκηρύσσοντας υποτροφίες

Το πιο ιστορικό σχολείο της Ελλάδας αναζητά και αναδεικνύει τη νέα γενιά αρίστων.


Για μία ακόμη χρονιά, η ΙΟΝΙΟΣ ΣΧΟΛΗ προετοιμάζει τη γενιά που θα διαπρέψει σε όλους τους τομείς της επιστημονικής, κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας.

Με στόχο να προσελκύσει στην εκπαιδευτική της οικογένεια τους αρίστους, υλοποιεί, κι εφέτος, σε όλες τις βαθμίδες, ένα γενναιόδωρο πρόγραμμα υποτροφιών, καλώντας μαθητές και μαθήτριες που διακρίνονται για τις επιδόσεις τους, να τις διεκδικήσουν.

Πιο συγκεκριμένα, για το ακαδημαϊκό έτος 2017-18, η ΙΟΝΙΟΣ ΣΧΟΛΗ, κατόπιν διαγωνιστικής διαδικασίας, θα χορηγήσει ολικές και μερικές υποτροφίες σε μαθητές που επιθυμούν να εγγραφούν:
Στην Α’ Τάξη του Γυμνασίου,
Στην Α’ Τάξη του Γενικού Λυκείου (Υποτροφίες “Θέτιδος Καβαλιεράτου 100’’),
Στη Β’ Τάξη του Γενικού Λυκείου (Υποτροφίες “Απόλλωνος Καβαλιεράτου”),
Στο πρώτο έτος του International Baccalaureate Diploma Programme, καθώς και
Αθλητικές Υποτροφίες, σε μαθητές και μαθήτριες που επιθυμούν να εγγραφούν στο Γυμνάσιο, το Γενικό Λύκειο και το ΙΒ Diploma Programme κι έχουν διακριθεί, ατομικά ή ως μέλη Εθνικών Ομάδων, σε Ολυμπιακά Αθλήματα, σε εθνικό ή διεθνές επίπεδο.

Οι επιμέρους διαγωνισμοί για τις υποτροφίες ανά βαθμίδα εκπαίδευσης θα διεξαχθούν στα διδακτήρια της ΙΟΝΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ στη Φιλοθέη, στο χρονικό διάστημα από το Σάββατο 4 Μαρτίου έως το Σάββατο 1η Απριλίου 2017.

Η υποβολή των Αιτήσεων Συμμετοχής γίνεται ηλεκτρονικά, στην ιστοσελίδα της ΙΟΝΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ www.ionios.gr ή στη Γραμματεία (οδός Λουκή Ακρίτα 10, Φιλοθέη).
Όλες τις απαραίτητες πληροφορίες σχετικά με τις ακριβείς ημερομηνίες διεξαγωγής των διαγωνισμών, καθώς και τις προϋποθέσεις συμμετοχής, θα τις βρείτε στην ιστοσελίδα της ΙΟΝΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ. Για περισσότερες διευκρινίσεις μπορείτε να επικοινωνείτε με τη Γραμματεία του Σχολείου, στο τηλ. 210 685 7130.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Πέντε ελληνικοί δίσκοι που κυκλοφόρησαν μεσ' στο 2016


ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΤΟΝΙΟΣ - ΕΥΘΕΩΣ 
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: Γ. ΝΤΑΛΑΡΑΣ - ΓΛΥΚΕΡΙΑ - Γ. ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ
MLK
Δώδεκα τραγούδια περιέχει το CD του Πασχάλη Τόνιου βασισμένα σε ποίηση Γεωργίου Σουρή (3) και Μυρτιώτισσας (1), καθώς και σε στίχους του Ηλία Κατσούλη (2), του Γιάννη Τσατσόπουλου (1) και της Μαρίας Παπαδάκη (5). Συνθέσεις αμιγώς λαϊκότροπες που θυμίζουν την αναβίωση του λαϊκού - ρεμπέτικου τραγουδιού από τις κομπανίες της δεκαετίας του 1980, αλλά και όλο αυτό το κλίμα του ''έντεχνου'' λαϊκού της επόμενης δεκαετίας. Θα ξεχώριζα ωστόσο τρία τραγούδια που κάνουν τη διαφορά μέσα σε όλο το υλικό: Τη μελοποίηση στο ποίημα ''Έρωτας τάχα'' της Μυρτιώτισσας με μιαν εξαιρετική Γλυκερία, το ''Σαν ταξιμάκι'' με τον Γιώργο Νταλάρα στο στοιχείο του και, τέλος, άλλη μία μελοποίηση, αυτήν στον ''Ρωμιό'' του Σουρή με τη φωνή του Γιάννη Ζουγανέλη. Στο ''Έρωτας τάχα'' η επιλογή του Τόνιου να κινηθεί σε ανατολίτικους δρόμους (παίζουν, μεταξύ άλλων, γυαλί ταμπούρ ο Ευγένιος Βούλγαρης, κανονάκι ο Πάνος Δημητρακόπουλος και ούτι ο Νταλάρας) δημιουργεί μια θετικά απρόβλεπτη ατμόσφαιρα αναφορικά με τη μουσική - ηχητική επένδυση σε ένα ποίημα της Μυρτιώτισσας. Στο ''Σαν ταξιμάκι'' έχουμε ένα νεο-σμυρναίικο τραγούδι χαλαρά βασισμένο στο ''Θα σπάσω κούπες'' με το σόλο στο βιολί του Κυριάκου Γκουβέντα. Το κλίμα αλλάζει προς το τέλος του CD με τις τρεις μελοποιήσεις στον Σουρή, όπου ο Τόνιος προσπάθησε να γράψει τρία αντίστοιχα χιουμοριστικά άσματα α λα ρεμπέτικη κομπανία. Τα κατάφερε περισσότερο στον ''Ρωμιό'' με την ενορχήστρωση του σε συνεργασία με τον κιθαρίστα Χρήστο Ζούμπο (συμπράττουν ο Νίκος Στόικος στην τρομπέτα, ο Νίκος Κρέτσης στο κλαρίνο και ο Σπύρος Νίκας στο ακορντεόν), κυρίως όμως αξιοποιώντας την ερμηνευτική περσόνα του Ζουγανέλη στο ρόλο του σταρχιδιστή Νεοέλληνα, όπως μοναδικά - και διαχρονικά - τον σχεδίασε ο Σουρής!
 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - Η ΡΟΖΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ (O.S.T.)
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ: Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ - Μ. ΜΗΤΣΙΑΣ - Α. ΚΕΤΙΜΕ
FEELGOOD (ΣΕ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ COSMOTE TV)
Συνθέτης ειδικευμένος στη μουσική για τη μεγάλη οθόνη, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου καταθέτει το soundtrack της πρώτης κινηματογραφικής ταινίας του φίλου και συνεργάτη του, σκηνοθέτη και στιχουργού Γιώργου Κορδέλλα. Έντεκα οργανικά θέματα και τέσσερα τραγούδια για τις φωνές της Αλεξίου (2), του Μητσιά (1) και της Κετιμέ (1).Αυτό που μου άρεσε στη συγκεκριμένη εργασία του Παπαδημητρίου είναι πώς ενώ θα περίμενε κανείς τα πράγματα να αποφαίνονται προβλέψιμα - ανεξαρτήτως της έμπνευσης του, η εύκολη λύση θα ήταν να ''πνιγεί'' το υλικό στα παραδοσιακά όργανα -, εκείνος χρησιμοποίησε electronics, όπως λόγου χάριν στα θέματα ''Η προέλαση στο παρελθόν'' και ''Μνήμες'', δημιουργώντας έτσι ένα κλίμα πρωτότυπο, άχρονο θα έλεγα, για τη μουσική επένδυση μιας ταινίας, η οποία αναφέρεται σε συγκεκριμένο ιστορικό χωροχρόνο. Υπάρχουν σαφώς και τα ταξίμια, όπως και οι παραδοσιακοί σμυρναίικοι δρόμοι (θα ήταν ανατροπή αν ο συνθέτης έφτιαχνε κάτι άλλο), η γενική αίσθηση όμως είναι πως έχουμε στα χέρια μας ένα κάπως διαφορετικό soundtrack, σα να παγώνει σε στοπ καρέ η εικόνα ολόκληρης της Σμύρνης και σα να βλέπουμε σε ψηφιακή γκραβούρα το ''τότε'' με το ''τώρα''. Υψηλού επιπέδου, όπως πάντα, οι στίχοι του Κορδέλλα στα τέσσερα τραγούδια (το ''Μια φωνή'' με την Αλεξίου είναι η τραγουδιστική βερσιόν του κεντρικού θέματος των τίτλων της ταινίας), θα ξεχώριζα παρόλα αυτά το α καπέλα ''Μοιρολόι της συγχώρεσης'' με την Κετιμέ, που ακούγεται πραγματικά σαν την απάντηση ή, σωστότερα, το β' μέρος του παραδοσιακού ''Δεν ειν' αυγή να σηκωθώ'', όπως το γνωρίσαμε στην α καπέλα ηχογράφηση της Νένας Βενετσάνου (''Εικόνες'', 1994). 
ΜΙΧΑΛΗΣ & ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ - ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ
ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ
ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟΣ
Σε ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο βιβλίο - CD κυκλοφορεί η εργασία των νεαρών διδύμων Μιχάλη & Παντελή Καλογεράκη, βασισμένη εξ ολοκλήρου σε ποίηση Ελλήνων και ξένων ποιητών - συγγραφέων (από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ ως τον Φερνάντο Πεσσόα κι από τον Γκρέγκορι Κόρσο ως τον Πάουλ Τσελάν στις μεταφράσεις - αποδόσεις αντιστοίχως των Μάριου Πλωρίτη, Γιάννη Σουλιώτη, Γιάννη Λειβαδά και Χρήστου Γ. Λάζου) μαζί με ποιήματα των Μηνά Δημάκη, Μιχάλη Γκανά, Ντίνου Σιώτη, Γιάννη Ευθυμιάδη και του ίδιου του Μιχάλη Καλογεράκη. Έχω την αίσθηση πως τα κομμάτια καλόπεσαν στα χέρια του έμπειρου ενορχηστρωτή Γιώργου Ανδρέου: Στη μελοποίηση, π.χ., στο ποίημα ''Να πεθαίνεις απ' τα γέλια'' του Κόρσο, το σόλο του Ανδρέου στο ηλεκτρικό όργανο πετυχαίνει τη σύνδεση με τα αμερικανικά ψυχεδελικά 60s - μιλάμε για αναφορές, μη φανταστεί κανείς πως οι Καλογεράκηδες έγραψαν...ψυχεδέλεια. Όλες τους οι συνθέσεις, όμως, διαθέτουν γερές βάσεις, γεγονός που φανερώνει αφενός την πρόοδο τους, αφετέρου την τριβή τους με το υλικό τους καθ'αυτό. Folk μπαλάντες, βαλς, jazzy στοιχεία, ορεξάτες ερμηνείες από μέρους τους (ομολογώ πως σπάνια εισπράττεις σήμερα πόσο γουστάρει ένας καλλιτέχνης αυτό που κάνει!), ένα χιούμορ έτσι δοσμένο που κάνει τα τραγούδια τους να μην ακούγονται μεγαλόστομα (μελοποιήσεις γαρ), αλλά ευτυχώς ούτε και ''ελαφρά'', μνήμες ακόμη από τον Μίκη Θεοδωράκη με το ''Ποιος τη ζωή μου'' (στα ''Πατώματα'' του Μπρεχτ με τη Φαραντούρη κυρίως) και τον Θάνο Μικρούτσικο της ''Μουσικής πράξης στον Μπρεχτ'' (στον εξόδιο ''Αγαπημένο'' σε ποίηση Τζελαλαντίν Ρουμί). Καλύτερες στιγμές του CD θεωρώ τη μπαλάντα ''Σύννεφα'' με την αισθαντική μεστωμένη ερμηνεία της Φαραντούρη και με τους εξαίσιους ερωτικούς στίχους του Ευθυμιάδη, καθώς και το ''Προσωπικό'', το ομότιτλο κομμάτι του άλμπουμ σε ποίηση Γκανά, που κινείται σε πιο προοδευτικό μουσικό ύφος, έτσι όπως απαγγέλεται και τραγουδιέται ταυτόχρονα από τους Καλογεράκηδες. Με δυο λόγια, ωραία δουλειά, ''έντεχνο'' με άποψη και με ομοιογένεια χωρίς να θέλουν να τα πουν όλα - από μουσικής άποψης - σε δεκατρείς μελοποιήσεις. Προφανώς θά'χουν κι άλλα ωραία (και ωραιότερα εύχομαι) να μας πουν στο μέλλον.
 
ΧΑΡΗΣ ΓΚΑΤΖΟΦΛΙΑΣ & ΛΑΖΑΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ - ΣΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΑ ΝΕΡΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΥΤΣΙΚΑΚΗΣ - ΠΑΝΟΣ ΖΩΗΣ - ΚΙΚΗ ΤΣΑΛΙΚΗ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΠΑΛΛΑ - ΜΕΛΑ ΓΕΡΟΦΩΤΗ - ΝΟΝΙΚΑ ΜΑΛΚΟΥΤΖΗ
ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ
Επίσης σε εξαιρετικά καλόγουστο βιβλίο - CD, ασπρόμαυρο κιόλας που μου αρέσει, έχουμε το πρώτο μεγάλο - μίνι άλμπουμ, προϊόν της συνεργασίας του συνθέτη Χάρη Γκατζόφλια με τον στιχουργό Λάζαρο Αντωνιάδη, αμφότεροι από τη Θεσσαλονίκη. Έξι τραγούδια και ένα bonus track όλα κι όλα, ερμηνευμένα από νέους και άγνωστους ερμηνευτές, εξαιρουμένου του Θοδωρή Βουτσικάκη που κατάφερε να δώσει τραγουδιστικό στίγμα από νωρίς. Καταρχάς, θεωρώ σεμνότητα εκ μέρους όλων των συντελεστών να αναγράφονται μόνο τα επίθετα τους στο εξώφυλλο της έκδοσης, την εποχή της προβολής και των εύκολων εντυπωσιασμών. Την ίδια αίσθηση μού άφησε και η ακρόαση του υλικού τους: Τραγούδια όχι εύκολα στη φόρμα τους, αλλά ούτε και ''στριφνά'', περίτεχνα ως προς τη δομή τους, που κατάγονται τόσο από τη μακεδονίτικη και την ευρύτερη δημοτική παράδοση (''Η αυλή'', ''Βάρκα σκηνή''), όσο και από την κλασική μουσική παιδεία του συνθέτη (''Τα καρφιά'', ''Θά'ρθει ο καιρός''). Συναντάμε ακόμη τα πιο σύγχρονα ακούσματα - επιρροές του Γκατζόφλια (Ο ''Γάμος'' που φλερτάρει με το trip hop, το ''Παλτό'' που αποτελεί την πιο συμβατική κατασκευή του μάλλον και το σουινγκάτο και ολότελα θεατράλε ''Θέατρο''). Ιδιαίτερη είναι όμως και η γραφή του στιχουργού Αντωνιάδη, εξίσου περίτεχνη με υπερρεαλιστικά χαρακτηριστικά, αρκετά πρωτότυπα για την τρέχουσα δισκογραφία! Λίγα δείγματα: Να με ενοχλείς στον ύπνο μου/ δε σε μαλώνω/ σαλαμάνδρες στην αυλή μου/ βρήκα να οργώνω (''Η αυλή''), Το στήθος σου ήτανε παράθυρο/ να βλέπω τη ζωή απ' το τζάμι/ να μη χορταίνει τ' άπειρο (''Τα καρφιά''), Κι αν θα πληγώσεις/ Κι αν θα πληγωθείς/ Στο αθάνατο θα εκπληρωθείς (''Θέατρο'') - δείγματα με σαφείς επιρροές από τη Λίνα Νικολακοπούλου, ακόμη κι από τον Νίκο Γκάτσο, αν υποτεθεί πως το σημείο εκκίνησης της στιχουργικής του τελευταίου ήταν το δημοτικό τραγούδι. Στιβαρή η ερμηνεία του Πάνου Ζώη στην ''Αυλή'', συγκινητικός ο Βουτσικάκης ειδικά στη ''Βάρκα σκηνή'' και στο ''Θά'ρθει ο καιρός'', εξαιρετικές η Κική Τσαλίκη στα ''Καρφιά'' και η Κωνσταντίνα Πάλλα στο ''Παλτό'', με το δικό τους φωνητικό ηχόχρωμα η κάθε μία, ταιριαστά πληθωρικές οι Μέλα Γεροφώτη - Νόνικα Μαλκουτζή στο ''Θέατρο''. Και, βέβαια, ένα team καλών μουσικών με προεξάρχοντα τον Παντελή Στόικο στην τρομπέτα και τους Σπύρο Ρασσιά στο πιάνο, Γιώτη Κιουρτσόγλου στο άταστο μπάσο, Θάνο Σταυρίδη στο ακορντεόν κ.α. Το βιβλίο - CD ''Στων Άγιων τα νερά'' δεν είναι καινούργια έκδοση, αφού κυκλοφόρησε στα μέσα του 2016, έχει όμως όλα τα εχέγγυα να ακούγεται και βασικά να ανακαλύπτεται μέσα στον επερχόμενο χρόνο. Μπράβο σε όλους!
 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΡΙΩΝΗΣ - ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ ΑΧΥΡΟΥ 
(ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ & ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ)
ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ
Ακόμη ένα βιβλίο - CD, υπερπαραγωγή κανονική, από τον τραγουδοποιό Δημήτρη Βεριώνη και τον Μετρονόμο του Θανάση Συλιβού. Εν προκειμένω, η τρίτη δισκογραφική έξοδος του Βεριώνη γίνεται με 24 συνθέσεις του σε δύο CD - σύνολο: 5 οργανικά θέματα και 19 τραγούδια, ερμηνευμένα όλα από τον δημιουργό συν ένα ντουέτο του με την Τέτη Κασιώνη. Παρόλο που τα περισσότερα κομμάτια κινούνται σε ένα mainstream pop - rock ύφος, οικείο από τον Μανώλη Φάμελλο που είχε βοηθήσει άλλωστε τον Βεριώνη στον πρώτο του δίσκο (''Το πιο όμορφο παράθυρο της πόλης'', 2006), υπάρχουν και κάποια άλλα τραγούδια που παίζουν με το hard rock ύφος των Black Sabbath και άλλων heavy rock αγαπημένων ακουσμάτων του δημιουργού (''Ο Μανώλης κι η Ειρήνη'' ή η ''Μια άλλη Αθήνα'' στο δεύτερο CD, λόγου χάριν). Οι τόνοι ανεβαίνουν, πέφτουν και ξανανεβαίνουν καθώς ο Βεριώνης ως ορίτζιναλ τροβαδούρος αφηγείται τις ιστορίες του, ανασύροντας μνήμες από την παιδική ηλικία, τους προγόνους που ποτέ δε γνώρισε, τα ανέμελα καλοκαίρια, τους πρώτους αθώους έρωτες, τις περιηγήσεις στο αστικό τοπίο του, ένα ''ελληνικό'' που είδε κάποτε στην κρατική τηλεόραση παρέα με τη γιαγιά του, ακόμη και από την πρώτη φορά που ένιωσε πολιτικά συνειδητοποιημένος. Πιστεύω πως η έκδοση αυτή είναι το ''project ζωής'' του δημιουργού, όχι μόνο απ' την άποψη του όγκου, αλλά περισσότερο γιατί θέλησε να σταθεί ''γυμνός'' απέναντι στο μουσικόφιλο κοινό, εκθέτοντας δημόσια τα προσωπικά του ημερολόγια με τρόπο ποιητικό και άκρως συναισθηματικό. Θα έλεγα μάλιστα πως η εμμονή του να επενδύει τις ιστορίες του με έναν ηλεκτρικό ήχο που όλοι έχουμε καλοχωνεμένο μέσα μας, τον δικαιώνει ακόμα περισσότερο ως προς τις καλλιτεχνικές προθέσεις του. Είναι δύσκολο να ταξιδέψουν τόσα πολλά κομμάτια μαζεμένα, την εποχή των ραδιοφωνικών singles και των ιντερνετικών play lists - φαντάζομαι, το ξέρει κι ο ίδιος αυτό -, εγώ θα ευχόμουν ωστόσο να ακουστεί εκτενώς ''Το καλοκαίρι του Άχυρου'', αφού σίγουρα όλο και κάτι θα βρει ο καθένας για να ταυτιστεί μαζί του. Η έκδοση κοσμείται από έναν πίνακα της Γιώτας Γεωργαλή στο εξώφυλλο και από τα γραφικά της Αργυρώς Σταυράκου, ενώ συμμετείχε μια πλειάδα μουσικών της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. 
* Σε επόμενο post, η κριτική μου στους δίσκους των Φώτη Σιώτα - Λευτέρη Μουμτζή (Σωτήρες), Θεόδωρου Κουέλη, Βασίλη Λαγού - Γιώργου Δάγλα κ.α.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά 26 χρόνια μετά!

Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο εκπαιδευτικός Νίκος Τεμπονέρας από το λεγόμενο παρακράτος της Δεξιάς. Ήταν 8 Ιανουαρίου του 1991, 26 χρόνια πριν. Εγώ ήμουν μαθητής της Γ' Λυκείου σε λαϊκό δημόσιο σχολείο του Κερατσινίου. Το σχολείο τελούσε υπό κατάληψη, θυμάμαι, όπως και τα περισσότερα σχολεία, Γυμνάσια και Λύκεια, στο λεκανοπέδιο, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αντιδρούσαμε, βλέπεις, μαθητές και καθηγητές κατά του νομοσχεδίου του τότε Υπουργού Παιδείας, Βασίλη Κοντογιαννόπουλου. Οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας ήταν συχνότατες, καθημερινές. Φεύγαμε κομβόι από το Κερατσίνι με προεξάρχοντες τους δηλωμένους αριστερούς καθηγητές μας, τη μαθηματικό Βούλγαρη (χαθήκαμε τελευταία, αλλά κάναμε παρέα μέχρι πρότινος), την πιο μετριοπαθή φιλόλογο Νικολάου και τον φυσικό - χημικό Θεοδωρόπουλο, ίδιος κι απαράλλαχτος ο μπλουζίστας Roy Buchanan, ο οποίος πέθανε νεότατος από καρκίνο λίγα χρόνια μετά. Τρέχαμε από πίσω τους κι ας μην προερχόμασταν αναγκαστικά από αριστερές οικογένειες. Την εποχή εκείνη, λόγου χάριν, οι Πασοκτζήδες θεωρούνταν επαναστάτες και οι Νεοδημοκράτες φασίστες. Η Χρυσή Αυγή δεν υπήρχε σε κανενός τη συνείδηση και το ΚΚΕ, που προσωπικά το συμπαθούσα, κρατούσε ακόμη μερικά ελάχιστα στοιχεία από τη ρετσινιά της πρώην παρανομίας του. Σήμερα, βέβαια, με την απόσταση των 30 χρόνων σχεδόν, αγγίζει τα όρια του κωμικοτραγικού να σκέφτεσαι πως το να ήσουν Πασοκτζής ισοδυναμούσε με τη δημοκρατία, τον αγώνα για τα κοινωνικά δικαιώματα και όλα αυτά που μόνο η Αριστερά διεκδικεί ως εύσημα στην πραγματικότητα. Απ' την άλλη, οι δεξιοί ήταν οι ''δοσίλογοι'', οι ''ταγματασφαλίτες'', τα ''φασισταριά''. Και όχι αδίκως! Ο Τεμπονέρας δολοφονήθηκε με λοστό στο κεφάλι από εκείνο το καθίκι τον Καλαμπόκα, πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Πάτρας και δημοτικό σύμβουλο της ΝΔ. Η κυβέρνηση μάλιστα είχε βαφτίσει τα τάγματα ασφαλείας της, ''ομάδες αγανακτισμένων πολιτών'', δίνοντας τους άδεια στην ουσία να σπέρνουν τον τρόμο και το θάνατο στους καταληψίες των σχολείων. Μιλάμε για καταληψίες 15 και 16 ετών μαζί με τους γονείς τους ορισμένοι και φυσικά κάποιους καθηγητές τους. Η δολοφονία του Τεμπονέρα μάς είχε εξοργίσει, αν και ήμασταν έφηβοι που θα μπορούσαν να ασχολούνται με άλλα πράγματα. Οι βάρδιες στα υπό κατάληψη σχολεία αυξήθηκαν και οι γονείς μας μάς έφερναν τρόφιμα. Σκοπιά κανονική βαράγαμε με το φόβο μην εισχωρήσουν στο κτίριο και μας επιτεθούν οι δεξιοί φασίστες. Μέχρι συναυλία είχαν δώσει στο Λύκειο μου ο Μαχαιρίτσας και ο Τσακνής στο πλαίσιο στήριξης των μαθητικών κινητοποιήσεων από καλλιτέχνες. Τότε μάθαινα το ροκ με φανατισμό ως τη μουσική που με εξέφραζε. Το '91 άφησα μακριά τα μαλλιά μου και τα έκοψα μετά από έξι χρόνια λόγω στρατού για να τα ξαναφήσω μακριά για άλλα 10 χρόνια στη συνέχεια. Παρά το λυπηρό γεγονός της δολοφονίας ενός ιδιαίτερα αγαπητού ανθρώπου και καθηγητή, απ' ότι λέγανε τα χρόνια εκείνα, η νεολαία συσπειρώθηκε και δημιουργήθηκε ένα απερίγραπτο αντιδεξιό πανελλήνιο κίνημα. Ο Κοντογιαννόπουλος παραιτήθηκε την επόμενη κιόλας, το επίμαχο νομοσχέδιο του έπεσε στο κενό και αποσύρθηκε κι όλοι εμείς διαμορφώσαμε από νωρίς πολιτική συνείδηση ενάντια σε καθετί αντιλαϊκό, αυταρχικό και, τελικά, φασιστικό. Από τότε, το σύνθημα ''Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά'' θεωρώ ότι είναι το μοναδικό που δεν ακούγεται παρωχημένο ως τις μέρες μας. Κι αν αυτό το φασιστοειδές κτήνος, ο Καλαμπόκας, αποφυλακίστηκε μόλις 7 χρόνια αργότερα, καλό θα'ναι νά'χουμε το νου μας και να μην ξεχνιόμαστε για τα επόμενα που έρχονται αυτή την ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή που βρίσκεται η Ελλάδα. Τιμή και δόξα στον Νίκο Τεμπονέρα, λοιπόν, που με το ίδιο του το αίμα δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά σκεπτόμενων πολιτών. Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά!

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Ο Δημήτρης Πουλικάκος, η Μαρίζα Κωχ, η Ρίτα Μπενσουσάν και το βαπόρι απ' την Περσία

Δημήτρης Πουλικάκος - Μαρίζα Κωχ, Δεκέμβριος 2008 (φωτογραφία: Αντώνης Μποσκοΐτης)
Ήταν Ιανουάριος του 1977. Λίγες μέρες αφότου είχε γίνει σάλος με το βαπόρι απ' την Περσία, που πιάστηκε στην Κορινθία, εμείς ετοιμαζόμασταν για συναυλία με τον Δημήτρη Πουλικάκο σε κινηματοθέατρο στον Πύργο Ηλείας. Μαζί μας θα ήταν και η Ρίτα Μπενσουσάν, για την οποία γινόταν ένας χαμός τότε από τον ανδρικό πληθυσμό. Ξεκινάμε με δύο βαν, στο ένα εγώ με τους μουσικούς μου και στο άλλο, που μας ακολουθούσε, ο Μήτσος επίσης με τη μπάντα του. Κάποια στιγμή, έχοντας περάσει τον Ασπρόπυργο και την Ελευσίνα, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε χαθεί με το βαν του Πουλικάκου. Το συνειδητοποιήσαμε αργά, σχεδόν έχοντας φτάσει λίγο πριν την Πάτρα. ''Γρήγορα πίσω να τον βρείτε!'' λέω εγώ στον δικό μας οδηγό. Πραγματικά, το βαν κίνησε πίσω για την Αθήνα. Με είχε ζώσει η αγωνία! Όταν ύστερα από μερικές ώρες και λίγο πριν τη συναυλία είδα τον Μήτσο νά'ρχεται με τους μουσικούς του, ανακουφίστηκα. Μαζί του ήταν και ο κορυφαίος κοντραμπασίστας, ο συχωρεμένος Γιώργος Φιλιππίδης. Τι είχε συμβεί, όμως; Περνώντας από την Ελευσίνα, που οι αρχές έκαιγαν τους τόνους χασίς από το βαπόρι, ο κόσμος όλος είχε μαστουριάσει. Ο οδηγός μας είχε βρει τον Μήτσο με τους μουσικούς του ξάπλα να απολαμβάνουν την...τζάμπα μαστούρα. Το ήξεραν ότι θα συμβεί η καύση του stuff, ήταν ενημερωμένοι! Το τι γέλια κάναμε, δεν περιγράφεται! Έτσι εκείνο το βράδυ έπαιξα το τραγούδι μου με τίτλο ''Το δεντράκι'' που έλεγε τα εξής: ''Κάτω στο Μοναστηράκι κάθονταν πέντε - έξι φίλοι, λέγανε και το τραγούδι να φυτρώσει το δεντράκι στου ουρανού το παραθύρι''...Το αφιέρωσα στον Πουλικάκο! Μέχρι σήμερα τον αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο, καθώς παραμένει ορίτζιναλ σε όλα του! 
Η Ρίτα Μπενσουσάν
Φτάνοντας στον Πύργο, είδαμε τον κόσμο να έχει σχηματίσει ουρές έξω από το κινηματοθέατρο. Αμ δε που ήταν για εμάς! Δε βρήκαμε καμία αφίσα, ούτε καν μια φωτογραφία δική μου ή του Πουλικάκου. Ο παμπόνηρος ιδιοκτήτης είχε βάλει μόνο αφίσες με την Μπενσουσάν σε πιπεράτες πόζες! Αλλά κι εκείνη αποζημίωσε το κοινό. Όταν ο Πουλικάκος είπε τη ''Βαρβάρα'', ένα λαϊκό τραγούδι, η Μπενσουσάν βγήκε με μια λευκή γούνα κι από μέσα ένα ολόσωμο διάφανο κολάν. Έγινε το σώσε! Τόσο πολύ, που αναγκαστικά κάναμε διπλή παράσταση κατόπιν απαίτησης του κοινού. Αξέχαστα χρόνια!